Hiljadu i jedna noć barbarstvo Istoka, čudo Zapada

Hiljadu i jedna noć barbarstvo Istoka, čudo Zapada - arapski jezik - online akademija oak

Hiljadu i jedna noć je zbirka priča koja je prikupljena na arapskom jeziku tokom Zlatnog perioda islama. Poznata je kao i „Arapske noći“.

Mnogi autori, pisci i prevodioci širom Zapadne, Centralne i Južne Azije, kao i Sjeverne Afrike, su prikupljali priče tokom mnogih stoljeća. Neke priče vuku korijene čak i do antičkih i srednjovijekovnih doba arapskog, perzijskog, grčkog, jevrejskog, indijskog, kao i turskog folklora i književnosti. Mnoge priče dolaze iz abasidskog i memlučkog perioda, dok najpoznatije priče vuku korijene, najvjerovatnije, iz Pahlavi perzijskog korpusa „Hezār Afsān“, koja se u biti oslanja na indijske elemente.

Ono što je zajedničko za svako izdanje ove zbirke su dva lika; car Šahrijar i njegova žena Šeherzada.

Neke od poznatih priča iz ove zbirke su : „Aladdin i čarobna lampa“, „Ali Baba i četrdeset lopova“ i „Sedam putovanja mornara Sindbada“. One nisu bile u originalnoj zbirci, ali je autor Anton Galland, kao i mnogi evropski autori, dodao kasnije u zbirku.

Historija „Hiljadu i jedne noći“ je vrlo kompleksna i mnogi autori su pokušali da razmrse kako je priča, koja je danas svima poznata, nastala.

Većina učenjaka se složila da je Zbirka kompleksan rad i da su najranije priče nastale u Indiji ili Perziji.

Najvjerovatnije u 8.stoljeću, ove priče su prevedene na arapski jezik pod nazivom „Alf Layla“ ili „Hiljadu noći“.

Ova kolekcija je kasnije napravila bazu za knjigu „Hiljadu i jedna noć“.

Originalni opus priča je bio vrlo mali. I kasnije u Iraku, u 9. i 10. stoljeću, su dodane arapske priče na ovaj originalni opus. Kasnije u 13. stoljeću je dodano još priča u Siriji i Egiptu. I naposljetku, još je priča dodano u egipatsku rukopisnu kolekciju, da bi se dovelo do toga da Zbirka ima 1001 priču, kako bi se slagalo sa naslovom iste.

Ova zbirka priča je predstavljena Zapadu krajem 19.st. i tokom 20. Nigdje nije uživala veći ugled nego na Zapadu. Njen današnji status na Istoku najviše duguje prvotnoj afirmaciji na Zapadu. Arapi su bili opčinjeni svojom filotehničkom poezijom i formom, a Hiljadu i jednu noć prepustili su pučkome ukusu. Za Arape je u njoj prisutan jezički nemar, ali je Zapad bio opčinjen njenom imaginacijom.

Na Istoku je bila „obična“ a u „novom okruženju“ mogla je biti valjano sagledana. Zapad, naviknut na žanrovsku isključivost, bio je fasciniran skladnim suživotom proze i poezije u Hiljadu i jednoj noći. Prožimanje jave i sna kroz narativ je bliži čovjeku Istoka, ali je Zapad ostao zapanjen tim prožimanjem ratia i imaginacije.

Polazeći od Engleza Geoffreya Chaucera (um. 1400) i Anthonyja Hamiltona (1642-1720), Irca koji je preuzimao iz Hiljadu i jedne noći, dolazimo do Montesquiea koji je 1721. godine objavio svoja Perzijska pisma u kojima se vide utjecaji Hiljadu i jedne noći. Također, Voltaireovo djelo Zadig bremenito je motivima Hiljadu i jedne noći (potraga za srećom i sl.).

U Evropi je uslijedio romantičarski pokret, on je u izobilju posezao za motivima Hiljadu i jedne noći. To se lahko vidi kod Goethea, Hugoa i mnogih drugih. Evropski prijevodi bili su produkt orijentalizma. Pored romantičarskog pogleda, drugi su kroz Hiljadu i jednoj noći Istok promatrali kao barbarski.

Share via
Copy link
Powered by Social Snap